تاريخ : پنجشنبه ۱٤ شهریور ۱۳۸٧ | ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ | نویسنده : دختر پاییز

گیسوانم در هم آغوشی باد

                    دانه دانه میشوند ازهم جدا

دور میگردم ازین شهر غریب

                 جان من میگردد از عشقت سوا

گویی میخواند مرا چیزی به خویش

                چشم من خیره به چشم جاده ها

نرگس چشمم چه بارانی شده

                  گویی از جسمم دلی مانده بجا

باز میگردم که آنرا پس برم

                    تا کند از غصه و دردم رها

دل کجاست آنرا نمیابم چرا

                    قلب من را باخودت بردی کجا

بعد ازین گو من بیدل چکنم

                   بی نشان تاکی بگردم کوچه ها

حال که رفتی با خودت بردی دلم

                     مهتری کن مکنش از خود جدا

این سروده خودمه.خوشحال میشم در موردش نظر بدین